Bodyshaming – dikzakken en gratenpakhuizen

  • 11
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    11
    Gedeeld

 

Massaal voeren we op social media oneindige discussies over wat het mooiste lichaam is. Alsof dat een ontzettend belangrijk aspect is van het leven. Velen hebben dan ook een mening over TE dik of TE mager. En die mening is zogenaamd geoorloofd, want ze zeggen toch al het woordje “TE” erbij? “TE” is toch nooit goed, dus dat is dan toch gewoon een feit? Dat weet toch iedereen..!

Helemaal erg wordt het als er onderling gegooid wordt met termen als dikzak of gratenpakhuis.

Ik ben er zelf één, maar wees gerust; deze blog wordt geen uitgebreid relaas ter verdediging van de volle vrouw. Dit wordt een betoog ter verdediging van alle vrouwen – en dan vooral tegen zichzelf.

 

Wat vrijwel alle vrouwen gemeen hebben

 

Problemen in het dagelijks leven

Ieder mens komt in het dagelijks leven meerdere problemen tegen, waarmee ze met grote regelmaat worstelen. Zo ook lichamelijke problemen. Zowel de volle als de magere vrouwen hebben dit soort nare ervaringen. Ook al wordt dit door de volle vrouw graag vergeten.

Zoals ik het bijvoorbeeld rot vind om te shoppen tussen de grote maten, zo zijn er ook vrouwen die voor zichzelf op de kinderafdeling moeten winkelen. En als ik in de achtbaan bang ben dat de beschermingsriem bij het op de kop hangen loslaat vanwege mijn gewicht, zo heeft de magere vrouw last van de harde zitting, zijkanten en/of rug van het karretje en is ze wellicht bang dat ze juist tussen de bescherming door glipt. Ook heb ik wat sneller last van mijn gewrichten als ik bijvoorbeeld een trap op loop. Maar mijn lichaam is hierdoor juist wel weer sterker en ik kan (over het algemeen) zwaarder tillen. Bovendien heb ik het in de zomer waarschijnlijk een stuk warmer dan iemand die een dunnere beschermingslaag om haar lichaam heeft. Maar in de winter heeft zij het waarschijnlijk weer sneller koud dan ik.

 

Interne en externe veroordelingen

Waar de volle vrouw zich continu moet verdedigen tegen de oneindige kritiek op haar teveel aan vet en haar steeds weer verteld wordt hoe ze “gewoon minder moet eten”, moet de magere vrouw zich steeds opnieuw weren tegen bezorgde óf jaloerse opmerkingen als “eet je wel genoeg?” of “je hebt toch geen anorexia?”. Ik heb me laten vertellen – en ik geloof ’t voor de volle 100% – dat beide benaderingen net zo vervelend kunnen zijn.

Tussen de volle en magere vrouw in, vind je de vrouw met een gezond BMI. Die veel te vaak alsnog vindt dat “er wel wat af mag”. Gewoon, omdat dat nu eenmaal de trend is en je er niet bij hoort als je jezelf accepteert zoals je bent. Wie denk je immers wel dat je bent, zeg? Bodyshaming is iets van nu en daar moet je aan meedoen. Anders ben je als mager persoon arrogant of geef je als volle vrouw ’t slechte, ongezonde voorbeeld aan de volgende generatie(s).

 

Het cirkeltje van frustratie

De frustratie die bij bijna alle vrouwen leeft, leidt veel te vaak tot de keiharde veroordelingen zoals we die op social media allemaal kunnen lezen. En zo houden we het cirkeltje met z’n allen in stand.

De volle (en zelfs de gemiddelde) vrouw die zichzelf in haar hoofd gebombardeerd heeft tot dikzak en als gevolg daarvan gefrustreerd is dat het – ondanks de vaak levenslange pogingen – maar niet wil lukken om (blijvend) gewicht te verliezen, richt haar pijlen op een karikatuur van haar eigen schoonheidsideaal – namelijk de catwalk modellen, of de alledaagse vrouw die een erg snelle stofwisseling heeft of gewoon minder behoefte heeft aan eten – en doet dan alsof die magere vrouw (die misschien juist vecht om voldoende te eten en niet teveel gewicht te verliezen) een misdaad begaat.

De weinige vrouwen die zichzelf godzijdank (nog) niet te dik vinden worden daarop – terecht – boos. Zij worden immers nu veroordeeld door een andere groep. Een groep die uit alle macht probeert zich (meestal onbewust) ten koste van anderen beter te voelen. Een groep die vervolgens ook nog zegt dat ze echt niet jaloers zijn. Of geen issues hebben. Of niet handelen uit plaatsvervangende boosheid voor een naaste die worstelt met een hoger gewicht.

 

Waarom moeten we stoppen met bodyshaming?

 

You’ve got issues, honey

Voor mij staat één ding als een paal boven water. Als je termen gaat gebruiken als dikzak of gratenpakhuis, dan heb je issues. Waarom zou je het anders doen? Ik weet in elk geval zeker dat ik er zelf ook wel eens over mee heb gepraat. In de trant van “nou, dan heb ik liever een beetje vet op m’n botten dan dat je m’n ribben kunt tellen!”. Ik schaam me dat ik dit soort dingen ooit gezegd heb. Daarmee deed ik namelijk mee aan de veroordeling van een lichaamsvorm. En hieraan lag mijn intense onvrede over mijn eigen lichaam ten grondslag.

Net zo goed moet ik mezelf dan overigens ook schamen voor alle termen die ik ooit voor mezelf heb gebruikt in mijn hoofd. Als ik voor de spiegel of in een pashokje of op de weegschaal stond. Die termen zijn namelijk nog een graadje erger.

Het allerbeste voor jezelf en voor anderen is dan ook je te richten op het intern oplossen van je eigen issues. De wereld gaat ’t niet voor je oplossen. Het is ontzettend cliché, maar een betere wereld begint toch echt bij jezelf. Elke veroordeling die je individueel of massaal uit, heeft een negatieve uitwerking op de wereld, hoe groot of klein ook.

 

Het verkeerde voorbeeld geven is niet het hebben van een lichaamsvorm, maar het doen aan bodyshaming

Heel vaak is een hoger of lager gewicht dan gemiddeld het gevolg van bodyshaming. Je lekker voelen in je lijf resulteert bij de gezonde vrouw écht niet in overgewicht of ondergewicht. Juist het lage zelfbeeld en het idee dat je meer waard wordt als je voldoet aan het schoonheidsideaal, zorgt ervoor dat vrouwen gaan “klooien” met eten en diëten en zo hun hele stofwisseling in de war gooien. Waardoor ze uiteindelijk alleen maar zwaarder worden of juist geveld worden door een ernstige, levensbedreigende ziekte als anorexia.

Wanneer je dus zo’n openlijke moddergooier bent die volle vrouwen veroordeelt omdat ze “het verkeerde voorbeeld geven” en die de magere vrouw een schuldgevoel aanpraat omdat ze gewoon mens zijn, kijk dan eerst even kritisch naar het voorbeeld dat je op dat moment zélf geeft. Mensen zoals jij creëren bovengenoemd cirkeltje van frustratie met alle gevolgen van dien.

 

Hoe geven we wél het goede voorbeeld?

 

Wat mij betreft is het allerbeste voorbeeld dat je je medemens en je kinderen mee kunt geven een verbale boodschap en een way of life, bestaande uit de volgende aspecten:

  • een lichaam is niet een object om naar te kijken, maar een mens van vlees en bloed met gevoelens en dromen.
  • de enige kenmerken die van iemand daadwerkelijk een prachtig mens kunnen maken, zitten van binnen, namelijk mildheid, eerlijkheid, naastenliefde en dankbaarheid.
  • iedereen draagt voor zichzelf de verantwoordelijkheid om goed voor zijn eigen lichaam te zorgen en er zijn maar zeer weinig mensen die dat niet uit alle macht en naar beste eer en geweten proberen, ook al lijden ze (letterlijk) aan eet-, rook-, drank- of sportverslavingen.

Iedereen worstelt in meer of mindere mate met uiterlijke onzekerheden. De enige manier om die onzekerheden op lange termijn in de wereld te verminderen, is door de bovenstaande innerlijke kenmerken te integreren in je levensstijl – zowel naar jezelf als naar je omgeving toe.

Waardering en respect zijn de belangrijkste voeding voor een gezonde geest én een gezond lichaam.

 

— Word jij wel eens geraakt door opmerkingen op social media en hoe we met onze medemens omgaan? Betrap je jezelf wel eens op bodyshaming, jegens een ander en/of jezelf? Laten we er samen een halt toe roepen: deel dit overal waar je (online) bodyshaming tegenkomt! —

 

Pssst… misschien vind je dit ook interessant:

 

 

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *