Ziekte symptomen googelen: de voor- en nadelen

  • 8
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    8
    Gedeeld

 

In een nog niet zo ver verleden bezocht iemand, als hij ernstige en/of langdurige ziektesymptomen vertoonde, grotendeels onwetend zijn huisarts. Het vertrouwen lag volledig in zijn handen.

Tegenwoordig doen we het echter bijna allemaal anders; een pijntje, een vreemde sensatie in je lijf of gekke bultjes, eczeem of uitslag? Eerst even googelen! Over het algemeen wordt gezegd dat dit niet verstandig is en in de meeste gevallen ben ik het daar best mee eens. Maar toch heeft ’t mijns inziens óók voordelen.

 

Toen er nog geen Google was

Tot 1900 had niet iedereen de luxe een (huis)arts tot zijn beschikking te hebben. Alleen de rijkere families konden in geval van nood een beroep doen op een arts die hen dan aan huis bezocht. Er waren nog weinig medische mogelijkheden om iemand ‘beter’ te maken; een consult bestond dan ook vooral uit gezondheidsadviezen en een hart onder de riem. Verder vertrouwde men op God en kon men niet veel anders dan ‘hopen’ dat de ziekte niet levensbedreigend was.

Tussen 1900 en 2000 veranderde er zeer veel in de gezondheidszorg. Wetenschappelijk onderzoek zorgde gedurende deze eeuw voor meer kennis, betere medicijnen en behandelmethoden. Als gevolg daarvan gingen ook steeds meer artsen zich specialiseren.

 

 

Door de invoering van het ziekenfonds in 1941 werd de gezondheidszorg bovendien toegankelijker voor alle mensen, niet alleen de rijken. (Al waren er wel gescheiden spreekuren voor ziekenfondspatiënten en particulieren.) De gemiddelde levensverwachting steeg dan ook enorm: van 44 jaar in 1900 tot 77 jaar in 2000!

 

De veranderende relatie tussen arts en patiënt

Gedurende de tweede helft van de 20e eeuw veranderde de relatie tussen arts en patiënt op meerdere fronten. De omgang werd zakelijker en de patiënt werd veeleisender. Doordat een patiënt gedurende zijn leven niet alleen meer de huisarts ziet voor elk kwaaltje, maar vooral door steeds andere specialisten wordt behandeld, is het contact tussen patiënt en arts minder intensief en daardoor ook minder persoonlijk. Hierdoor is het opbouwen van een vertrouwensrelatie ook veel moeilijker.

Met de komst van internet is daar nog bijgekomen dat ook de ‘leek’ steeds meer kennis tot zijn beschikking heeft en dus niet meer zo onwetend als voorheen bij zijn dokter aanklopt. Áls ze dat al doen; het ziekenfonds heeft immers slechts tot 2006 bestaan. Vanaf dat moment werd het zorgstelsel weer duurder voor iedereen (en soms zelfs onbetaalbaar).

 

Ziekte-symptomen googelen: de voor- en  nadelen

Als je elke pijn, sensatie of uiterlijke verandering gaat googelen brengt dat zowel voor- als nadelen met zich mee. Hier zet ik de belangrijkste op een rijtje. Ik heb ze niet per se gesplitst, want sommige gevolgen kunnen zowel als voordeel maar ook als nadeel gecategoriseerd worden.

 

Hypochondrie, de nagebootste stoornis en andere psychische stoornissen

Het googelen van ziektesymptomen is nog wel het gevaarlijkst voor mensen die lijden aan hypochondrie of een andere lichaamsgerichte psychische stoornis.

Mensen met de diagnose hypochondrie zijn gepreoccupeerd met en extreem gevoelig voor de signalen die hun lichaam hen geeft of lijkt te geven. Door te gaan googelen naar iets wat ze voelen, klikken ze al snel door naar ernstigere ziektes die ook dat symptoom hebben. Zo linken ze bijvoorbeeld hoofdpijn al heel snel aan een hersentumor. Zo’n hersentumor gaat vaak gepaard met nog meer symptomen en als ze daar over hebben gelezen, blijven ze continu alert of ze ook die andere symptomen bij zichzelf herkennen. Soms zullen de symptomen zich zelfs daadwerkelijk voor gaan doen! Bij deze stoornis is ’t dus een extra belasting voor de persoon die eraan lijdt én voor een dokter die steeds moet bepalen of nader onderzoek van belang is of dat een ander wordt veroorzaakt door het psychische stuk.

Ook wanneer iemand met een nagebootste stoornis (vroeger Münchhausen of Münchhausen by proxy genoemd) Google gaat inzetten, wordt ’t gevaarlijk. Mensen met dit syndroom fingeren een ziekte of wekken zelfs symptomen op, bij zichzelf of bij een ander, bijvoorbeeld hun kind. Doordat Google het steeds gemakkelijker maakt voor mensen om te zien welke symptomen er bij bepaalde ernstige ziekten horen, kunnen zij steeds verder gaan.

Alleen maar nadelen hier, dus.

 

ziekte symptomen googelen

 

Gevolgen voor het aantal doktersbezoeken

Je kunt niet zeggen dat het aantal doktersbezoeken door Google toe- of afneemt. Het zal namelijk twee kanten op werken:

  • Mensen met minder ernstige klachten die er door te googelen achter komen dat hun klacht juist heel normaal en van voorbijgaande aard is, zullen voor zichzelf besluiten te wachten met het bezoeken van de dokter. Voor hen is het over het algemeen een voordeel, omdat het hen dan geen tijd en geld kost. Dit zal vooral gelden voor mensen die positief en niet bang zijn ingesteld, of voor mensen die geen tijd of geld kunnen en/of willen vrijmaken voor een doktersbezoek.
    Let op: natuurlijk kan dit ook juist een nadeel zijn, als je je risico’s kleiner inschat dan ze in werkelijkheid zijn! Soms is er wél echt iets aan de hand en kan uitstel van een doktersbezoek juist averechts werken! Maar over het algemeen wordt de risicoperceptie door het gebruik van Google alleen maar groter.
  • Mensen met één van bovengenoemde (of aanverwante) psychische stoornissen zullen waarschijnlijk nog net zo vaak of misschien zelfs vaker bij de dokter zitten, omdat ze er nóg meer ‘redenen’ voor hebben gevonden.

 

Goed voorbereid naar de dokter

Persoonlijk vind ik dit een heel groot voordeel, dat voor mij ook ervoor zorgt dat ik toch echt blijf googelen in het geval van kwaaltjes en klachten. Heel vaak zijn bepaalde onbenullige klachten zonder dat je erbij stil staat namelijk aan elkaar gerelateerd. Door deze klachten te noemen, heeft je dokter veel sneller een beeld van waar je aan zou kunnen lijden. Als je angstig bent aangelegd is dat natuurlijk niet altijd even prettig, maar het kan tocht echt een groot voordeel zijn.

Jammer genoeg heb ik over de jaren heen overigens wel het gevoel ontwikkeld dat de huisarts me niet altijd zo serieus neemt als dat ik zou willen. Met als heel recent voorbeeld het moment dat ik hem bezocht en we achter mijn vitamine B12 tekort kwamen. Ik vermoedde namelijk zelf dat er óók iets ernstigers aan de hand zou kunnen zijn en ik vroeg hem dan ook om het bloedonderzoek ook daar op te baseren. Uiteindelijk bleek dat hij dat niet heeft gedaan. Helaas was ik niet assertief genoeg om hem erop aan te spreken, maar als mijn klachten blijven bestaan, zal ik dat zeker alsnog gaan doen.

 

— Ken jij nog voor- of nadelen die ik niet heb genoemd? Ben je voor- of tegenstander van googelen naar ziektesymptomen? Laat ’t weten in een reactie! —

 

No votes yet.
Please wait...
2 reacties Voeg de jouwe toe
  1. 7 lange jaren was ik niet assertief genoeg….immers de dokter zou het wel weten, ondanks dat mijn lichaam mij vertelde dat ik ziek was, dat er veel meer aan de hand was dan het ernstige vitamine B en D tekort. Voor de vitamine B kreeg ik injectie’s, voor de vitamine D aan te vullen druppels, ik had nauwelijks nog vitamine D. Maar de klachten bleven, ik dacht het heeft tijd nodig….maar ik werd zieker en zieker, slecht zicht, ondanks dat oogarts zei dat met mijn ogen alles in orde was, duizelig, zo erg dat het me met regelmaat zwart werd voor de ogen, en dan die onverklaarbare ernstige pijnen. Een jarenlange zoektocht begon, van het ene naar het andere ziekenhuis, van het ene naar het andere specialisme. Overal werd me verteld wat ik NIET mankeerde, maar wat ik wel mankeerde kon niemand me zeggen….radeloos en moedeloos stopte ik met het bezoeken van artsen, want zo werd tegen me gezegd; misschien moet u een cursus gaan volgen, omgaan met pijn. Ik voelde me nergens serieus genomen. Ik was aan huis gebonden, lopen ging steeds moeilijker. Tot het helemaal niet meer ging. De huisarts, die altijd in me bleef geloven en me ook steunde, stuurde me ten einde raad naar het acamdemisch ziekenhuis. Daar nogmaals het hele verhaal gedaan, slechts 2 onderzoeken waren nodig om te achterhalen wat ik mankeerde. Ik was al die jaren al ernstig ziek, mijn lichaam had het vertaald…de artsen echter niet geluisterd, of me in elk geval niet serieus genomen. Doordat men al die jaren niet wist wat ik had, is er onherstelbare schade ontstaan. Een excuus heb ik van geen enkele arts gehad. En nu? Merendeel van de dag bedlegerig, de rest in een electrische rolstoel. Wat ik ervan geleerd heb? Luister naar je lichaam, en sta erop dat onderzoek word gedaan als je het niet vertrouwd. Het is jou lichaam, je hebt er recht op te weten wat je mankeert, vertrouw op wat je lichaam je verteld, en word assertief als het nog niet te laat is.

    No votes yet.
    Please wait...
    1. De medische wereld heeft al veel bereikt, maar helaas gaat het blijkbaar toch soms gigantisch mis 🙁 Dankjewel voor je reactie!

      No votes yet.
      Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *