Intiem kijkje in mijn eetstoornisbrein

  • 24
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    24
    Gedeeld

 

Vreselijk jaloers ben ik, als mijn man voor zijn kledingkast staat en er een flinke selectie aan broeken, truien en hemden voor zijn neus hangt. Keuzestress, noemen ze dat dan. Zucht. Voor mezelf is het iedere week weer een worsteling om mijn favoriete stukken op tijd gewassen en gedroogd te krijgen en ik rouleer regelmatig maandenlang met dezelfde beperkte selectie aan kledingstukken. Niet leuk en al helemaal niet als je vrouw bent.

Mijn kledingkast hangt vol met kleding, dat is het probleem niet. Maar het zijn inmiddels wel meerdere verschillende maten, waarvan ik tegenwoordig helaas de grootste draag; de rest is op dit moment te klein. En het is een enorme drempel om nieuwe kleding aan te schaffen, want elke dag opnieuw vertel ik mezelf dat ik nog even moet volhouden. Binnenkort pas ik namelijk heus weer gewoon in die kleinere maten.

Keep on dreamin’, honey. 

 

 

Gedesillusioneerd en beschaamd

Want helaas… elke dag opnieuw eindig ik gedesillusioneerd in mijn bed. Het is immers wéér niet gelukt en ik ben weer een stap dichter bij het tegenovergestelde. En dat gaat nu al ruim anderhalf jaar zo. Intussen voer ik een loodzwaar gevecht met mezelf en moet ik leren leven met de tegenstrijdigheden die ik voor mijn gevoel geleerd krijg in therapie.

Soms blijf ik het liefst gewoon in bed liggen. Voor altijd. Weg van iedereen die zou kunnen oordelen; collega’s, buurtgenoten, sportmaatjes, zelfs vrienden. Ze zien mijn buitenkant en hebben geen flauw benul van wat het van binnen met me doet. Het liefst zou ik het van de daken willen schreeuwen, dan had ik misschien het gevoel me minder te hoeven schamen voor mijn wederom uitgedijde lichaam.

Maar waarschijnlijk zou ik me dan weer schamen voor mijn binnenkant. Het is ook nóóit goed. En het slaat nergens op.

 

De rollercoaster die therapie heet

Het gevoel van pessimisme is er eigenlijk de laatste maanden weer ingeslopen. Begin dit jaar ging het best lekker met mijn therapie; ik leerde anders om te gaan met eten en met gedachten over mezelf, in een module genaamd Voedingsmanagement. Ik leerde dat er geen verboden voedsel is (ja, zelfs als je last hebt van overeten, heb je een verboden-voedsellijst, niet alleen bij anorexia). En ik leerde dat fruit en zuivel niet slechts extra calorieën gedurende de dag zijn, maar juist gezond voor me zijn en ervoor zorgen dat ik niet continu het gevoel heb niets te mogen eten (waardoor je namelijk juíst gaat overeten).

 

 

Maar de afgelopen tijd ben ik weer in een agressieve rollercoaster beland, die me genadeloos heen en weer slingert tussen hoop en een positieve vooruitblik enerzijds, maar een gevoel van stilstand en machteloosheid anderzijds. Mijn geest gaat weer met me aan de haal, heb ik ’t idee. Na Voedingsmanagement volgde ik namelijk de module Lichaamsbeleving, waarin ik leerde op een positieve manier naar mijn lichaam te kijken en mezelf meer te accepteren. Dat bleek heel moeilijk, maar tijdens de laatste twee weken van die module voelde ik ineens een gigantisch optimisme over me heen komen. Ik mocht er zijn en het ging goed komen. De weegschaal kon de deur uit en mijn gewicht en kledingmaat maakten mij niet een minderwaardig mens.

Halleluja, het had geholpen.

 

Een luchtkasteel

En nu, een maand later, heb ik het gevoel dat ik mezelf voor de gek hield. Dat ik toch weer onbewust de vurige hoop koesterde dat optimisme en acceptatie ervoor zouden gaan zorgen dat ik toch weer ging afvallen. Want daar draait het immers allemaal om. Het hele leven draait om afvallen, slank(er) zijn, mooier en beter zijn. En als je je goed voelt, heb je geen eten nodig.

Ik weet het niet meer, hoor. Echt niet.

Ergens denk ik ook dat het afvallen steeds niet lukt omdat ik heen en weer geslingerd word tussen wat ik enerzijds leerde over zelfacceptatie en focus op ‘de binnenkant’, en wat ik anderzijds leer over gezonder en anders eten. Hoe kan ik immers mezelf accepteren en toch streven naar een lager gewicht? Welke van de twee moet ik nou? En voor wie moet ik dat laatste eigenlijk? Waarom ben ik de hele dag bezig met hoe mijn kleding zit en hoe anderen misschien wel naar me kijken? Waarom kan ik niet leren 100% voor mezelf te willen afvallen, gewoon omdat dat gezonder is en ik dan weer kan leven zoals 3 jaar geleden heel even gelukt is? Actief, sportief, levenslustig.

 

 

Als ik die gedachte kon laten overheersen, zou ’t waarschijnlijk gewoon lukken. Maar blijkbaar vind ik mezelf nog altijd veel minder belangrijk dan al die andere mensen en wat zij denken.

Ik vind het absurd, hoor, dat mag je best weten.

 

Langdurige eetstoornis

Soms denk ik dat ik niet meer te redden ben, weet je dat? Als je al sinds je kindertijd bezig bent met uiterlijk, eten, afvallen, jojoën en je op je 33e nog steeds niet weet hoe het écht moet, is ’t dan niet gewoon te laat? Moet ik nu gewoon accepteren dat dit mijn lijf is, dat dit mijn leven is? Ik wil zoveel bereiken in mijn leven en ik kán ook veel, ik ben me bewust van mijn talenten en wat ik in mijn mars heb.

En toch lijkt dat lijf het allerbelangrijkste. Het zorgt ervoor dat ik soms gewoon echt niet naar buiten wil, want mijn jas zit weer ietsje strakker en ik heb weer dezelfde outfit aan. Get a life, zou ieder ander zeggen, er zijn belangrijkere dingen in ’t leven.

Ja, thanks voor de tip, dat probeer ik ook.

 

The elephant in the room

Mensen die me kennen, schrikken misschien van deze ultra persoonlijke en gewaagde blog. Maar het lijkt me gewoon zó fijn als er al één persoon in mijn omgeving is die dit leest en uit zichzelf tegen me zegt: “Goh, ik wist niet dat je hier zó mee zit en dat dit je strijd is. Nu begrijp ik het wat beter.”

En dat heeft niets te maken met het nodig hebben of zoeken van aandacht. Been there, done that, toen ik puber was. Het met me meedragen van het geheim rondom mijn daadwerkelijke gevoelens, is gewoon een veel zwaarder gewicht dan de kilo’s die ik nu weer extra heb. En daar wil ik echt vanaf.

Stel je bijvoorbeeld eens voor dat je op deze manier 40 uur per week op je werk doorbrengt. Van binnen schreeuwend dat het niet goed gaat, dat je niet gelukkig bent, maar van buiten glimlachend en productief genoeg zodat niemand iets merkt. Het voelt onecht, alsof ik er eigenlijk niet ben. Tastbaar, maar onzichtbaar.

Een elephant in the room. Letterlijk en figuurlijk.

Al mag ik dat soort dingen van mijn Lichaamsbelevingstherapeute niet meer zeggen.

 

Goed artikel? Misschien vind je dit ook interessant:

 

Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...
2 reacties Voeg de jouwe toe
  1. Lieve Linda, je strijd was al grotendeels bij mij bekend. We hebben vaker ervaringen uitgewist, want voor mij is dit helaas erg herkenbaar. De keuze tussen streven naar zelfacceptatie en anderzijds de gewichtsafname is een tegenstrijdigheid waar ook ik tegen aan loop. Toch heb ik een keer kunnen ervaren dat door mezelf (lichaam, persoonlijkheid en emoties) okay te vinden, ik eindelijk de kracht kreeg om uit mijn negatieve flow te komen en ik de moed kreeg om weer dingen te gaan ondernemen en van dingen te gaan genieten. Waaronder ook sporten en dat resulteerde er uiteindelijk in dat ik ging afvallen.
    Zoals je weet zijn door omstandigheden en hardnekkige oude negatieve denkpatronen een groot deel van de kilo’s er inmiddels weer aan en toen was de zelfacceptatie ook direct met de noorderzon vertrokken. Proberen af te vallen terwijl je jezelf waardeloos vindt heeft bij mij nooit gewerkt en lukte nu dus ook niet. Met hulp van een vriendin ben ik aan de slag gegaan met zelfacceptatie en dat begint nu zijn vruchten af te werpen op vele terreinen. Ik ben weer begonnen met een paar keer per week sporten. Omdat je erna zo voldaan gevoel hebt en natuurlijk ook met de hoop om af te vallen. Dat zou me erg blij maken, maar mocht het niet zo zijn dan is het ook goed.
    Ik denk dat zelfacceptatie draait met jezelf okay vinden in het moment; je lichaam mag er zijn, je emoties mogen er zijn, je wensen (inclusief de wens om af te vallen) en verlangens mogen er zijn.
    Een kleine tip die mij veel geholpen heeft is om iedere dag ’s avonds 2 vragen aan jezelf te stellen en te beantwoorden: waar ben ik dankbaar voor vandaag en waar ben ik trots op vandaag? Het hielp mij om te focussen op positieve en kleine mooie dingen die als je er op let vaak genoeg langskomen.
    Je mag in ieder geval trots zijn op je enorme ballen, want het is niet niets om jouw verhaal met de rest van de wereld te delen. Veel sterkte met je strijd en zorg er nu eerst voor dat je aan je eigen kant meestrijdt ipv als je eigen tegenstander.

    No votes yet.
    Please wait...
    1. Lieve Corrina,

      Wat leuk om via deze weg weer iets van je te horen! Dankjewel voor je uitgebreide en lieve reactie. Fijn te horen dat het steeds weer wat beter met je gaat en wat lief van je vriendin dat ze je daar zo goed bij helpt.

      Dat zelfacceptatie uit meerdere onderdelen bestaat (dus ook inclusief accepteren dat de wens er is om af te vallen), zo had ik het nog niet bekeken. Goede tip!

      Ik had afgelopen week een weekje vrij en de touwtjes dan ook weer een beetje laten vieren, maar wel weer besloten dat ik vanaf morgen opnieuw aan de slag ga. Niet alleen met een gezonder eet- en beweegritme, maar ook met die zelfacceptatie (en al die onderdelen die je daaromtrent noemt, dat gaat me vast helpen!). Niet meteen alles of niets qua eten en sporten, maar een kleine verbetering is ook al een verbetering. Stapje voor stapje… en dan kom ook ik er hopelijk wel.

      Groetjes!

      No votes yet.
      Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *