Hoe herkenning ons verbindt – lang leve het internet!

  • 6
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    7
    Gedeeld

 

Het is één van de fijnste dingen die er bestaan: herkenning. Ze noemen het niet voor niets “het feest der herkenning”. Toch zijn er heel veel zaken waar we niet (snel) in real life met elkaar over praten. Waardoor het lijkt alsof wij de enigen op de wereld zijn die er last van hebben.

Gelukkig is er ook internet. Zo las ik laatst op Mynd een hilarisch stuk over poepen in de buurt van anderen en hoe heel veel mensen dit blijkbaar erg lastig vinden. Toevallig stond er een paar dagen later een logeerpartij gepland, dus ik stuurde het artikel – gesterkt door het feit dat 90% van de mensen volgens dit schrijven hetzelfde probleem heeft – meteen door naar de betreffende vriendin. Die heel ‘luchtig’ reageerde met “Oh schat, gewoon poepen!”. Waar ik dan weer spontaan knalrood van werd, in mijn eentje ongemakkelijk giechelend met mijn telefoon in mijn hand.

Helaas vormt de online wereld, naast een platform voor herkenning, echter ook een uitlaatklep voor minder empathische mensen. Zo krijgt de kreet ‘lang leve het internet!’ ook wel een bijsmaak voor sommigen. Daar ben ik me van bewust. Maar persoonlijk ben ik blij dat het internet er is.

In deze blog lees je meer over de verbindende kracht van herkenning. En de uiteendrijvende kracht van het oordeel der leken; want ook die zijde kunnen we niet negeren.

 

De verbindende kracht van herkenning…

Voor mij kwam het internet net op tijd. Vanaf een jaar of veertien verbreedde ik mijn horizon via het wereldwijde web en leerde dat ik minder alleen was dan ik dacht. Mensen ‘zoals ik’ bestonden ook, al leek ik ze als ik de voordeur uitstapte nooit tegen te komen. Ik kon mezelf verwoorden met wat minder schaamte en had hier en daar het idee dat er naar me geluisterd werd en dat ik serieus werd genomen. Dat werkte bevrijdend en daar waar mijn ‘echte leven’ toen nog een fiasco was, had ik in elk geval online een redelijk bevredigend bestaan.

 

A quick and easy fix – waar op het internet vinden we herkenning?

Het internet krioelt tegenwoordig van de lotgenotenfora. Mensen delen massaal hun grootste geheimen en meest persoonlijke ervaringen via blogs, nieuwssites en andere online platforms. Over vrijwel elke ervaring, lichamelijke of geestelijke aandoening, levensfase, noem maar op, zijn er minimaal één doch hoogstwaarschijnlijk honderden pagina’s te vinden, in alle talen.

Eigenlijk hoef je er vaak niet eens naar op zoek te gaan. De hypes die ontstaan, zoals het hele #metoo-gebeuren, zijn ook wel te verklaren als je het bekijkt vanuit de herkennings-bril. Als één persoon de moed verzamelt een delicaat onderwerp aan te snijden, volgen er al snel meer, gesterkt door precies die herkenning.

herkenning

Alsof je in een klas zit, de leraar vraag “wie van jullie heeft wel eens…” en iedereen om zich heen kijkt, wachtend tot de meest moedige (of zich van geen kwaad bewust zijnde) persoon hen voor gaat in het opsteken van zijn hand.

 

De toegevoegde waarde van herkenning

Herkenning van onze eigen ervaringen, gevoelens en gedachten in anderen, biedt ons het volgende:

  • een gevoel van veiligheid
  • een gevoel van saamhorigheid
  • steun

Het maakt dat we ons minder alleen voelen met onze gedachten. Het vertelt ons dat er wel degelijk een fundering is voor wat we voelen, ook al spreken we onszelf vaak vermanend toe dat we ons niet zo moeten aanstellen.

Bovendien verlaagt het internet de drempel om alsnog in gesprek te gaan met de mensen om ons heen. Wetend dat we toch minder ‘raar’ zijn dan we dachten, trekken we met minder schaamte de wijde wereld in.

Zonder herkenning zijn we allemaal maar een stel einzelgängers. Herkenning voegt waarde toe aan je eigen leven en aan de verbintenissen met andere mensen. Daarbij kan het van onschatbare waarde zijn als een ander al iets verder is in het proces dan jijzelf. Leer van elkaar!

 

… en de uiteendrijvende kracht van het oordeel der leken

Tja, en dan is er nog de keerzijde van het internet. The dark side.

Voor veel zaken geldt: je begrijpt het pas écht als je het zelf hebt meegemaakt. Daarom stoor ik me ook vaak zo enorm als ik Facebook reacties lees op iemands persoonlijke verhaal. Iedereen heeft een oordeel klaar, daar waar dat onmogelijk is als je de betreffende persoon niet kent of niet zelf in exact diezelfde situatie hebt gezeten.

Gefrustreerde internetgebruikers lezen de persoonlijke verhalen van anderen blijkbaar helaas vanuit sensatiezucht. Om de betreffende persoon die zich openstelt vervolgens gigantisch onderuit te halen door hun eigen – meestal ongefundeerde – mening te verkondigen. Die niet zelden gepaard gaat met totaal irrelevante beledigingen en scheldkanonnades.

herkenning

Dat is jammer, want zelfs als er geen herkenning is, kun je toch iets anders eruit halen én bieden.

 

Geen herkenning? Zie toch de voordelen voor jezelf!

Ik zou zeggen, lees deze intieme verhalen van anderen dan ook om dezelfde reden waarom ze geschreven zijn. Namelijk voor het fijne gevoel van herkenning voor diegenen die in hetzelfde schuitje zitten. En voor alle anderen:

  • Verbreed je horizon, bekijk de dingen eens vanuit een ander perspectief
  • Steek wat op van je medemens
  • Tel je eigen zegeningen

 

Erkenning is ook wat waard!

Het moge duidelijk zijn dat we ons niet in ieders problemen kunnen herkennen. Gelukkig maar, want de wereld zit vol met uiteenlopende problemen en als elk individu ze allemaal moest dragen, dan werd ’t leven vanzelf ondraaglijk. Echter, als je geen herkenning kunt bieden, probeer dan tot erkenning te komen.

Erken dat die ander ook maar een mens is, met sterke kanten en gebreken, en dat iedereen het recht heeft te voelen wat ‘ie voelt. Zo toon je respect.

Een gebrek aan erkenning en respect kan verwoestend zijn voor iemands zelfvertrouwen. Het veroorzaakt eenzaamheid. Waarom zou je iemand dat gunnen?

 

Toch commentaar?

Heb je toch de sterke behoefte om publiekelijk negatief te reageren op iemands persoonlijke verhaal? Lever je commentaar dan op z’n minst in de vragende vorm en/of uitgaande van jouw eigen situatie. Of geef opbouwende kritiek.

Onthoud jezelf in elk geval van kwetsende aannames over de ander die nergens op gebaseerd zijn. Want door dat laatste te doen, zet je eigenlijk alleen jezelf voor schut…

 

 — Brengt het internet jou iets moois, of vind je ’t een ellendige uitvinding waar men alleen maar nog miserabeler van wordt? —

Rating: 4.0/5. From 1 vote.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *