Perfectie en perfectionisme – een misverstand ontkracht

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

 

Via Google kwam ik terecht bij een artikel op Ik vrouw van jou van 15 april 2015, waarin de schrijfster het volgende zegt: “Om mij heen hoor ik weleens mensen zeggen dat ze vreselijk perfectionistisch zijn, om vervolgens van deze mensen een sollicitatiebrief te ontvangen met 14 spelfouten erin. Ja, dat snap ik dan dus niet.”

Een begrijpelijk misverstand, maar wel een misverstand dat vreselijk belangrijk is om te ontkrachten. Perfectionisten zijn niet perfect en dat menen ze ook niet te zijn. Integendeel zelfs. (Al kan ik niet ontkennen dat 14 spelfouten maken in een sollicitatiebrief niet zo handig is. Maar ja, wie weet is hij/zij wel dyslectisch, bijvoorbeeld.)

Overigens vind ik de artikelen die ik gelezen heb op de blog van deze twee dames erg inzichtelijk, goed verwoord en een echte aanrader. In deze blog gebruik ik slechts dit ene citaat om te illustreren hoe wijdverbreid dit misverstand is. Dusdanig wijdverbreid dat zelfs meiden die zelf ermee worstelen, de vergelijking tussen perfectie en perfectionisme zo gemakkelijk lijken te maken.

 

Perfectionisme en perfectie

Wij perfectionisten weten dat we niet perfect zijn. Perfectionisme is juist de eeuwige worsteling met jezelf, wetende dat je nóóit perfect zult zijn. Tegelijkertijd heb je de onredelijke illusie dat perfectie wel mogelijk zou moeten zijn én dat dat sociaal maatschappelijk het meest wenselijk is. Je voelt je minderwaardig aan anderen, want je wilt hen evenaren (of voorbij streven), maar hebt het gevoel dat je op een lager niveau blijft steken.

Je kunt overigens wel het gevoel hebben of weten dat je het op bepaalde gebieden beter doet dan gemiddeld, maar er blijft altijd genoeg over om je slecht over te voelen. En hoe goed je op één vlak ook bent in vergelijking met anderen, de gebieden waar je voor je gevoel tekortschiet zijn altijd vele malen belangrijker dan die waar je in uitblinkt.

You’ll never have it all en dat is zo frustrerend.

 

Waarom we de link tussen perfectie en perfectionisme leggen

Ik kan me trouwens wel goed voorstellen dat mensen nadenken over het perfectie-gehalte van perfectionisten. Wij perfectionisten kunnen namelijk heel vervelend zijn. Omdat we zulke hoge eisen aan onszelf stellen, stellen we die vaak ook aan onze omgeving. Die dan heel begrijpelijk regelmatig reageert met: “Als jij het zo perfect kunt, doe het dan zelf.”

 

Is perfectie eigenlijk wel wenselijk?

Om de frustratie omtrent je perfectionisme kwijt te raken, is het goed om na te denken over de vraag of perfectie überhaupt wel iets is wat we zouden moeten willen. Er zijn zat redenen te bedenken waarom het beter is om niet perfect te zijn, als ik er zo over na denk.

 

Perfectie is saai

Daar zit je dan met je perfectie. Je doet alles goed, dus er zijn geen turbulenties in je leven. Dag in dag uit doe je hetzelfde, zonder uitdaging, want het gaat altijd goed. Je hoeft niets meer te leren, hebt geen doelen om na te streven. Wat is het nut dan nog van al jouw dagen die zich oneindig opvolgen?

Niet heel veel, denk ik.

Bovenstaande is ook helemaal niet realistisch. De mens is gemaakt om zich te willen ontwikkelen, om te dromen, te reageren op prikkels, zich te verbeteren. Zonder doelen en dromen heeft ons leven weinig betekenis, denk ik.

 

We houden het meest van iemands imperfecties

Deze reden vind ik eigenlijk het belangrijkst: het meest aandoenlijke in het gedrag van de mens is wat hem imperfect maakt.

Daar zit natuurlijk ook wel een causaal verband in; juist omdat we allemaal beseffen dat we niet perfect zijn, is ’t fijn om te zien dat anderen dat ook niet zijn. Dat wekt immers gevoelens van sympathie op en het stelt ons gerust.

Maar afgezien van dat causale verband, hou ik van het scheve lachje van mijn man. Van de momenten waarop hij extra lief is tegen mij omdat hij spijt heeft van een verkeerde keuze die een vervelende uitwerking op mij had. Van zijn irritante maniertjes die mij toch uiteindelijk altijd doen schaterlachen en van hoe overdreven zielig hij is als hij ziek is.

Gelukkig is hij niet perfect! Van fouten maken leren we en van fouten erkennen groeien we naar elkaar toe.

 

— Zou jij (na het lezen van dit artikel nog) perfect willen zijn? —

 

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *