Kinderloos door het leven gaan

  • 126
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    126
    Gedeeld

 

“Heb jij kinderen?” De man tegenover me kijkt me vragend aan.
“Nee, ik heb geen kinderen.”
Weer een onderzoekende blik. “Waarom niet?” Ongegeneerd gaat hij door. “Hoe oud ben je dan?”
“33.”
“Oh, dan heb je nog maar even tijd.”

Het is een mild voorbeeld, uit mijn eigen leven gegrepen. Al gebeurt me dit gelukkig niet heel vaak, maar ik heb eens rondgevraagd bij vriendinnen en hen overkomt dit dus regelmatig en ook nog wel een tikkeltje erger.

Wat ik vooral denk als ik zulke vragen krijg, is hoe pijnlijk het moet zijn als je al jaren probeert en het lukt steeds maar niet. “Je hebt nog maar even tijd.” En bedankt. Om dezelfde reden schrijf ik in dit volledige artikel ook respectvol over ‘het doen van een zwangerschapspoging’, in plaats van ‘kinderen nemen’. Omdat ik me ervan bewust ben dat, als je wél dolgraag een kindje wilt en het niet lukt, dat heel pijnlijk kan zijn. (Daar zouden best meer mensen zich van bewust mogen worden.)

 

Zwangerschapspoging: eigen keuze of verplichting?

Ik ben 100% van mening dat de beslissing om te proberen een kind te krijgen je eigen keuze is. Zo hebben mijn man en ik er voor gekozen dat we het niet gaan doen. Dat is geen makkelijke beslissing, maar dat zou het ook niet moeten zijn als het besluit tegenovergesteld is. Ik hoop toch dat de meeste mensen een bewust en weloverwogen keuze maken alvorens ze stoppen met anticonceptie en besluiten gestructureerd van bil te gaan.

 

Redenen die wat mij betreft geen reden zouden mogen zijn om een zwangerschapspoging te doen

Als je tegen iemand verteld dat je (op dit moment) meer neigt naar kinderloos door het leven te gaan, krijg je meestal allerlei goedbedoelde ‘tips’ die je vertellen waarom je je echt moet bedenken. Bijvoorbeeld de vraag “Wat doe je dan als je later oud bent? Ga je dan niet heel eenzaam zijn?“. Daar kan ik dus echt helemaal niks mee. Dan neem je maar een papegaai, ofzo. Je kinderen zijn er niet om jouw eenzaamheid te verhelpen. Bovendien kan er, voordat je een dergelijke leeftijd hebt bereikt, van alles gebeuren waardoor ze er alsnog niet voor je kunnen of willen zijn.

kinderloos

Zelf heb ik ook geworsteld met gedachten aan mijn eigen ouders, maar dan meer in de richting van het opa en oma worden. Zouden zij niet dolgraag een kleinkind willen? Ja, dat geloof ik meteen. Maar van mij wordt het ouderschap verwacht, spelen met de kleinkinderen is leuk maar ik (en mijn partner natuurlijk) ben verantwoordelijk. Overigens zeggen mijn ouders gelukkig ook dat het echt onze eigen keuze is en staan ze 100% achter ons, wat we ook kiezen.

Nog zo’n leuke: het hoort zo, kinderen nemen. Pardon? Wie bepaalt dat dan? Of ‘een kind nemen’ om je relatie te redden. “Loopt ’t niet lekker in de relatie? Dan nemen we toch een kind.” Worst. Decision. Ever. De grootste uitdagingen voor relaties zijn vakanties, verbouwingen en het krijgen van kinderen. Als het dan al niet goed gaat, dan kun je op je 10 vingers aftellen dat dit het écht niet beter gaat maken.

 

Mijn eigen redenen om kinderloos (of kindvrij?) te blijven

Ten eerste wil ik even de termen kinderloos en kindvrij onder de loep nemen. Kindvrij klinkt voor mensen met kinderen alsof zij dus een (of meerdere) blok aan hun been hebben. Wat ik zeker niet zo zie. Ik zie heel veel koppels met kinderen waarbij hun kroost een verrijking is van hun leven, ook al is het een hele opgave die niemand zal ontkennen.

Kinderloos, daarentegen, klinkt dan weer alsof mensen zonder kinderen geen volledig leven kunnen leiden. Alsof je een been mist, of een arm. Dat is dan ook weer niet het geval.

Ik weet dus eigenlijk niet of ik de term kinderloos of kindvrij beter vind. Als je een beter passende term weet, laat ’t me gerust weten.

Enfin… terug naar mijn redenen. Ik zou me niet hoeven te verantwoorden. Maar ik ben blogger om anderen te inspireren, herkenbaarheid te bieden en dingen bespreekbaar te maken. Dus dat wil ik ook in dit geval graag doen. Daarom geef ik dan ook de belangrijkste redenen die ik persoonlijk heb om niet voor kinderen te gaan.

  • Ik zou me veel te veel zorgen maken. Helaas heb ik niet zo’n hoge dunk van de wereld waarin we tegenwoordig leven. Pesten, conflicten, aanslagen, oorlogen. Om nog maar te zwijgen over allerlei ongelukken die zouden kunnen gebeuren. Dat klinkt misschien heel raar, maar als je van jezelf weet dat je een bovengemiddelde stresskip bent, waarom zou je er dan voor kiezen jezelf gek te maken? Ik zou echt geen leven meer hebben (en mijn kind als gevolg daarvan ook niet!).
  • Ik heb nog heel veel andere doelen en dromen die ik wil waarmaken. Jarenlang heb ik stil gestaan in mijn leven, voor mijn gevoel. Angsten hebben mij tegengehouden te gaan voor wat ik daadwerkelijk wil bereiken. Nu ik daar eindelijk dichtbij kom, wil ik er ook voor gaan. Dat is mijn prioriteit.
  • Ik ben te gehecht aan het kunnen doen en laten wat ik wil en wanneer ik dat wil.
  • Er zijn al genoeg mensen op de wereld die de plek van de natuur en een florerend milieu steeds verder inperken.

kinderloos

 

Wat mensen van je vinden…

…als je geen kinderen hebt

Als je geen kinderen hebt, krijg je de meest ongegeneerde vragen of opmerkingen naar je hoofd geslingerd.

  • Vind je dat niet wat egoïstisch?
  • Vind je (lees: míjn) kinderen dan niet leuk?
  • Een vrouw heeft niet voor niets voortplantingsorganen gekregen. Dat is God’s wil / zoals het hoort. Het is tegennatuurlijk om het niet te doen.
  • Wacht maar tot je te oud bent, dan krijg je spijt.

 

…als je wél kinderen hebt

Laten we het geheel eens omdraaien. Stel dat mensen zonder kinderen ineens dit soort vragen gaan stellen aan mensen met kinderen?

  • Hou je soms niet genoeg van jezelf?
  • Heb je kinderen zodat ze je later kunnen verzorgen als je oud bent?
  • Je vindt het zeker leuk om de baas te spelen?
  • Ah, is je relatie toch nog gered! Maar seks zit er zeker niet meer in?
  • Heb je geen spijt dat je nu geen eigen leven meer hebt en nergens meer naartoe kunt?

 

Net zomin als dat ik het met het laatste lijstje eens ben, ben ik het ook niet eens met het eerste lijstje. Een discussie erover voeren is prima, maar suggestieve opmerkingen en vragen stellen is bij geen enkel onderwerp bevorderend voor het sociaal contact tussen twee mensen. Hou het gesprek open en vrijblijvend, dan hoeft het onderwerp echt niet doodgezwegen te worden.

— Heb jij last van vooroordelen omtrent je leefsituatie wat kinderen betreft? —

Rating: 4.0/5. From 2 votes.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *